มันเริ่มต้นจากการท่องเที่ยวในช่วงวันหยุดยาวของจีน ซึ่งก็คือ เทศกาลตรุษจีนนะครับ ผมจองตั๋วออกมาเที่ยวยังต่างมณฑล และโดยปกติการเดินทางข้ามมณฑล เราจะใช้การเดินทางด้วยรถไฟความเร็วสูง ไม่ก็เครื่องบินถ้าไกลหน่อย และถ้าจองทั้งสองตัวเลือกนั้นไม่ทัน หรืออยากประหยัดและไม่รีบ เราก็อาจจะเดินทางด้วยรถไฟจีนแบบนอนหรือแบบนั่ง ซึ่งก็ไม่ได้สบายมาก แต่ก็ไม่เลวร้ายมากเท่าไหร่
รอบนี้ผมคิดผิดมหันต์ ขากลับหาตั๋วกลับไม่ได้เลย มันเป็นช่วงเทศกาลที่คนจีนจะเดินทางพร้อมๆกัน (เหมือนกับเทศกาลสงกรานต์ในไทยที่เราต้องเตรียมตัวจองตั๋วกันล่วงหน้านั่นล่ะครับ) ผมไม่มีทางเลือกให้เลือกทั้งรถไฟความเร็วสูง เครื่องบิน และก็รถไฟธรรมดาของจีนด้วย แต่ก็ต้องกลับนะครับ เพราะต้องกลับไปทำงาน เป็นไฟลต์บังคับจริงๆ ตอนนั้นในหัวก็คิดแต่ว่าซวยละ จะกลับยังไงดีล่ะ? ถ้ากลับไม่ได้จะทำยังไง? ก็เลยรีบร้อนลองเปิดแอพดูว่าในช่วงเวลานี้ มีให้เห็นก็เพียงรถบัสเท่านั้นครับ ในใจตอนนั้นคิด เออก็ยังดี
รถบัสของจีนนั้นมีให้เลือกอยู่ 2 แบบ คือ แบบนั่งและแบบนอนนะครับ ซึ่งแบบนอนผมไม่เคยเลือกมาก่อนเลย ในใจคิดว่าก็คงสบายๆล่ะ นอนชิลๆ บนรถจนถึงที่หมาย หารู้ไม่ว่า…นี่คือครั้งแรกและจะเป็นครั้งสุดท้ายที่ผมจะนั่งรถบัสแบบนี้ที่จีน
ถอดรองเท้า?!
ผมมาถึงสถานีรถบัสในช่วงเช้าเพื่อซื้อตั๋วก่อน เพราะสำหรับต่างชาติอย่างเรา ผมหาซื้อช่องสำหรับใส่เลขพาสพอร์ตในแอพไม่เจอเลย บ่ายโมงรถออก กำหนดการถึงที่หมายก็ประมาณ 4 ทุ่มกว่า สถานีรถบัสนี้นั้นค่อนข้างเก่า และไม่ค่อยมีการจัดการที่ดี ถ้าเทียบกับสถานีรถไฟความเร็วสูงที่ใหม่กว่าแบบลิบลับ จุดที่รอรถมีร้านมินิมาร์ทขนาดเล็กให้ซื้ออะไรนิดๆหน่อยๆขึ้นไปกิน ก็ซื้อไปหน่อย เพราะ เขามาบอกก่อนเราจะขึ้นรถว่าจะไม่จอดพักครับ
ก่อนไปขึ้นรถเขาก็ตรวจตั๋วกระดาษ ณ ชานชาลา โอเครถจอดอยู่ ณ จุดจอด ผมก้าวขาขึ้นรถเขารีบมาห้าม และบอกว่าต้องถอดรองเท้า! อะไรนะ!? ในใจผมคิดว่า ถ้าถอดรองเท้า แล้วกลิ่นเท้าของทุกคนในรถมันจะไม่ตลบอบอวนเลยเรอะ? ซึ่งผมและทุกคนก็ต้องยอมปฏิบัติตามในจุดนี้ ถอดรองเท้าเอาใส่ถุงพลาสติกที่เขาเตรียมไว้ให้ และเอาขึ้นรถไป
บรรยากาศและกลิ่นเหม็น
บรรยากาศบนรถเป็นเตียงสองชั้นต่อๆกัน แบ่งเป็น 3 แถว ซ้าย กลาง และขวา บนเตียงนั้นมีฟูก หมอนและผ้าห่มให้ ผมเลือกตอนเตียงชั้นบนที่สูงระดับอกเรา ต้องอาศัยวิชากังฟูจีนปีนขึ้นไป (หมายถึงขึ้นลงลำบากพอควรครับ) คงจะสงบสะอาดกว่าชั้นล่างที่ที่นอนนั้นติดพื้นเลย ผมขึ้นไปนอนปรากฏว่าคนที่สูง 175 อย่างผมนอนได้ลำบากครับขามันติด ยืดขาไม่ได้ ไม่สบายตัว แย่เลยครับ เหนือที่เท้าของเราจะเป็นที่วางของเล็กๆนะครับ วางอะไรมากก็ไม่ได้
ส่วนบนรถมีห้องน้ำบนรถเป็นส้วมนั่งยอง มีรองเท้าแตะให้เปลี่ยนเข้าไป ดูไม่ค่อยสะอาด แต่อย่างที่บอกคือ รถไม่จอดแวะ ไม่มีทางเลือก
คนขึ้นรถเต็ม รถออกตรงเวลา ช่วงนี้เป็นช่วงเทศกาลรถติดมาก วิ่งเป็นชั่วโมงยังไม่ถึงไหนเลยครับ แต่ที่พีคกว่านั้นคือ กลิ่นครับ นอกจากกลิ่นเท้าที่ประดังกันมาทั่วสารทิศแล้วนั้น หลังจากหลายชั่วโมงบนรถคนก็เริ่มใช้ห้องน้ำ ก็มีกลิ่นออกจากห้องน้ำมาผสม โอ้…เหม็นมาก และนอกจากนี้ยังคนที่ทนไม่ไหวแอบไปสูบบุหรี่ในห้องน้ำ สรุปตอนนี้มี 3 กลิ่น คือ กลิ่นเท้า กลิ่นห้องน้ำ กลิ่นบุหรี่ ฟิวชั่นกันไปในรถ ทรมานจมูกสุดๆ ยิ่งเดินทางนานขึ้นเรื่อยๆกลิ่นยิ่งแรงขึ้น เพราะอากาศในรถนั้นเป็นระบบปิดหรือรถแอร์ ไม่มีทางให้กลิ่นระบายออกมา เหม็นปวดหัวเลย
คนบางคนก็เปิดมือถือดูคลิปวิดีโอเสียงดังรบกวนคนอื่น แต่อยู่จีนตัองทำใจ คนทำแบบนี้เยอะพอควร และไม่มีใครอยากจะตักเตือนด้วย พอถึงช่วงค่ำก็มีเสียงกรนอีก แถมระหว่างทางคนขับไปรับผู้โดยสารจากไหนมาก็ไม่รู้นอนกันเต็มช่องทางเดินเลยด้วย
รถก็ติดหนักมากๆ ไม่รู้จะถึงเมื่อไหร่กัน ตามกำหนดคือ 4 ทุ่ม คงจะเป็นไปไม่ได้ ผมเองทนไม่ไหวแต่ก็ทำอะไรไม่ได้ จะลงระหว่างก็ไม่ได้นะครับ เพราะไม่รู้ว่าที่อยู่ตอนนี้นี่คือที่ไหน มันเป็น In the Middle of nowhere จริงๆครับ ถ้าลงจะยิ่งลำบากหนักกว่าเดิม
อุบัติเหตุที่เกิดขึ้นบ่อยครั้ง
ผมได้คุยกับเพื่อนคนจีนดูถึงเรื่องรถแบบนี้ เขาบอกว่ารถแบบนี้ถ้าเลือกได้จะไม่นั่งเด็ดขาด ไม่ใช่แค่มันช้า สกปรกและมีกลิ่นเหม็นนะครับ แต่ในอดีตนั้นรถแบบนี้เกิดอุบัติเหตุบ่อยและเมื่อเกิดขึ้นทีนึง จะค่อนข้างรุนแรง เรียกได้ว่าตายเกือบทั้งคัน ประเทศจีนจึงค่อยๆยกเลิกรถนอนแบบนี้แล้ว ซึ่งที่เหลืออยู่ก็อาจจะมีทั้งแบบมาแอบขับในช่วงเทศกาล แล้วก็แบบที่ใบอนุญาตยังไม่หมดอายุ ผมไม่แน่ใจว่าฟลุ๊คนั่งมาได้อย่างไร เพื่อนผมเขาก็แปลกใจเหมือนกัน
สุดท้ายผมมาถึงยังปลายทางตอน 9 โมงเช้า เรียกได้ว่าเลทแบบสุดๆ แถมยังไม่จอดส่งในสถานีด้วยนะครับ จอดส่งกันข้างทางเลย แต่ก็ยังดีที่มาถึงจุดหมายปลายทางอย่างปลอดภัย ใครมาจีนก็ขอฝากไว้เป็นคำเตือน จะนั่งหรือไม่นั่งรถแบบนี้ก็พิจารณากันเอาเอง ส่วนตัวผมเองนั้น จะไม่นั่งอีกต่อไปแล้วครับ
