รู้จักมองโกเลียในกันไหม?… อย่าสับสนกับประเทศมองโกเลียนะครับ มองโกเลียในหรือเน่ยเหมิงกู่ (ภาษาจีน: 内蒙古, ภาษาอังกฤษ: Inner Mongolia) นั้นอยู่ในประเทศจีน ซึ่งเป็นเขตปกครองตนเองเขตหนึ่งที่มีเขตแดนติดกับประเทศมองโกเลียและมีพื้นที่ๆกว้างใหญ่มาก ใหญ่เป็นอันดับ 3 ในบรรดาเขตปกครองต่างๆของประเทศจีนเลยนะครับ
ทำไมถึงมามองโกเลียใน?
ถ้าพูดถึงมองโกเลียแล้วทุกท่านน่าจะนึกถึงผู้ยิ่งใหญ่ทางด้านการทำสงครามสู้รบอย่างเจงกิส ข่านที่เคยบัญชาการ สู้รบกับอาณาจักรต่างๆ จนจักรวรรดิมองโกลนั้นมีเขตแดนที่ยิ่งใหญ่อย่างสุดๆ จึงเป็นพื้นที่ ที่เรียกได้ว่า น่าสนใจที่จะมาตามรอยท่านเจง กิสข่าน โดยเรื่องเกี่ยวกับเจงกิส ข่านนั้นจะเขียนอยู่ในตอนที่ 3 ของโพสต์ซีรีย์มองโกเลียนี้นะครับ เพราะจะไปยังสถานที่ๆเขาว่ากันว่าเป็นที่ฝังร่างของท่านเจงกิส ข่านนั่นเอง
ผมมาถึงมองโกเลียในในช่วงต้นเดือนตุลาคม โดยเลือกมาที่นี่เนื่องจากมีเพื่อนร่วมงานที่ออฟฟิศคนหนึ่ง เขาเป็นคนที่บ้านเกิดเขาคือ “มองโกเลียใน” ครับ เราก็มีความสงสัยว่ามันจะเป็นยังไงนะ เพราะยังไม่เคยมาจีนทางเหนือเลยด้วยซ้ำ บวกกับช่วงนั้นเป็นช่วงวันหยุดวันชาติจีนพอดี(วันหยุดวันชาติจีน 国庆节 1-10 ตุลาคม) จึงได้ถือโอกาสใช้วันหยุดที่มีบินมายังมองโกเลียใน
เดินทางมายังโฮฮอตอย่างไร?
การเดินทางมายังเมืองโฮฮอตของมองโกเลียในนั้นเท่าที่ผมลองค้นหาดู จะไม่มีเที่ยวบินตรงจากประเทศไทยมายังที่นี่นะครับ ต้องไปเปลี่ยนเครื่องในประเทศจีนอีกทีนึง ซึ่งที่ๆน่าสนใจที่เราจะไปเปลี่ยนเครื่องก็มีอย่าง เซี่ยงไฮ้ เฉิงตู เป็นต้น โดยผู้อ่านก็อาจจะลองตรวจสอบราคา จำนวนเที่ยวบิน เลือกตามแต่ความสะดวกได้เลยครับ
ส่วนผมนั้นทำงานอยู่ที่ประเทศจีนอยู่ จึงบินตรงมาจากเมืองเซี่ยงไฮ้มายังเมืองโฮฮอต (呼和浩特) ที่เป็นเมืองหลวงของเขตปกครองตนเองมองโกเลียในได้เลย โดยบินมาลงที่สนามบินป๋ายถ่าของเมืองโฮฮอตนี้ อากาศที่เมืองในช่วงต้นเดือนตุลาคมนั้นจะเย็นๆ แต่ไม่หนาวครับ ถ้าจำไม่ผิดน่าจะประมาณ 10-15 องศาได้ ผมใส่ชุดแจ็คเก็ตหนัง กางเกงยีนส์ บวกกับใส่หมวกไหมพรมก็ไม่รู้สึกว่าหนาวเท่าไหร่ครับ บวกกับความหนาวของทางภาคเหนือของจีนจะเป็นหนาวแห้ง จึงไม่หนาวสะท้านเท่ากับความหนาวชื้นเหมือนทางตอนใต้ของจีนครับ
เข้าเมืองโฮฮอตกัน
การเดินทางเข้าเมืองนั้น จากสนามบินเราสามารถนั่งรถไฟฟ้า(บนดิน)ที่มีสถานีอยู่หน้าสนามบินได้เลย บนรถไฟฟ้ามีสิ่งแรกที่ผมรู้สึกว่าค่อนข้างประทับใจ นั่นก็คือภาษาที่ใช้ประกาศบนรถไฟฟ้า จะมี 2 ภาษา คือ ภาษาจีนกลาง และภาษามองโกเลีย
โดยสาเหตุที่ผมประทับใจก็คือ นี่เป็นครั้งแรกที่ผมมาจีนในเขตปกครองตนเองที่มีชนกลุ่มน้อยอาศัยอยู่มาก จึงเพิ่งทราบการที่เขาใช้ภาษาของชนกลุ่มน้อยควบคู่ไปกับภาษาจีน ซึ่งแสดงให้เห็นว่าทางรัฐบาลจีนนั้นไม่ได้พยายามจะกลืนคนกลุ่มน้อยไป แต่พยายามรักษาภาษาและอัตลักษณ์ของพวกเขาเอาไว้นั่นเองครับ
ผมเช็คอินที่โฮสเทลที่จองไว้อยู่ภายในเมือง เอากระเป๋าวางที่โฮสเทลเรียบร้อยก็ได้เวลาออกไปเที่ยวชมเมืองนี้กันแล้ว
ชาวบ้านที่นี่จะมีชาวฮั่นเป็นกลุ่มชาติพันธุ์ที่มากที่สุด และรองลงมาก็จะเป็นชาวมองโกเลีย มองคร่าวๆก็อาจจะพอสังเกตุได้ครับ เพราะ คนเชื้อสายมองโกลจะมีรูปร่างหน้าตาที่ไม่เหมือนชาวฮั่นเท่าไหร่นัก
ส่วนการสื่อสาร ภาษาทางการของที่นี่คือ ภาษาจีนกลางและภาษามองโกเลียนั่นเอง ซึ่งตามป้ายในที่ต่างๆ ก็จะมีตัวอักษรของ 2 ภาษานี้เขียนคู่กันครับ รวมไปถึงครอบครัวคนจีนเชื้อสายมองโกลนั้นก็จะส่งลูกหลานไปเรียนโรงเรียนมองโกล ทำให้คนเหล่านี้นั้นยังพูดภาษามองโกลกันได้อยู่นั่นเอง
เมืองนี้เป็นเมืองที่ผมมองแล้วคิดว่าไม่เจริญเท่าไหร่ หากเทียบกับเมืองใหญ่ๆเมืองอื่นๆของประเทศจีน ตึกภายในเมืองนั้นไม่สูงมากนัก ดูไม่ค่อยเจริญ แต่เมืองนี้ค่อนข้างจะสะอาดมากครับ บวกกับประชากรที่มีเป็นจำนวนน้อย ทำให้ดูไม่ค่อยหนาแน่นอึดอัดเท่าไหร่ ซึ่งผมคิดว่าก็ดูสบายและน่าอยู่ดีนะครับ
พิพิธภัณฑ์มองโกเลียใน
ที่แรกที่ผมเลือกไปชมเพราะอยากเห็นเรื่องราวต่างๆของมองโกเลียในนี้ คือ พิพิธภัณฑ์ครับ พิพิธภัณฑ์นี้มีชื่อว่า พิพิธภัณฑ์มองโกเลียใน(内蒙古博物院) ตั้งอยู่ในใจกลางเมืองโฮฮอต บนถนนซินหัวตะวันออกในเขตซินเฉิง ภายในก็จะมีนิทรรศการ แสดงวัตถุโบราณ สมบัติ โลงศพโบราณ อาวุธ เครื่องแต่งกายต่างๆที่มีทั้งแบบจำลองและที่ขุดพบเจอในแถบนี้
มีการแสดงภาพวาดความเป็นอยู่ของจักรวรรดิมองโกลที่ดูยิ่งใหญ่ บ้านพักอาศัยของชาวมองโกลหรือที่เรียกว่า เกอร์ (蒙古包) โดยผมจะเขียนเกี่ยวกับมันมากขึ้นทีหลังนะครับ
บทบาทด้านอวกาศ
นอกจากพวกของเก่าของโบราณจะถูกจัดแสดงในพิพิธภัณฑ์แล้ว สิ่งที่ผมคิดว่าเป็นความภาคภูมิใจ ของชาวมองโกเลียใน และชาวจีน นั่นก็คือการที่จีนมีเทคโนโลยีด้านอวกาศ ซึ่งก็มีการจัดแสดงในพิพิธภัณฑ์นี้ด้วย
เนื่องจากการคนส่งมนุษย์หรืออุปกรณ์ต่างๆไปยังอวกาศมีการใช้มองโกเลียในเป็นฐานปล่อยจรวด ซึ่งจะอยู่ที่เมืองจิ่วฉวน ซึ่งเป็นเมืองที่มีพรมแดนระหว่างมองโกเลียในและกานซู่ครับ (เมืองนี้เวลาดูที่อยู่ในแผนที่จะเขียนว่าอยู่ในกานซู่ แต่เหมือนเขาถือว่าเป็นเมืองในมองโกเลียใน อีกทั้งยังเป็น 1 ใน 4 เมืองของจีนที่ใช้เป็นฐานปล่อยจรวดไปยังอวกาศครับ)
ภายในยังมีการยกย่องวีรบุรุษอวกาศจีน และนักบินอวกาศที่มีมากมายอีกด้วย ประเทศที่มีประชากรจำนวนมากนั้น มีทรัพยากรบุคคลที่มีคุณภาพให้เลือกและสนับสนุน เรียกได้ว่าไม่ขาดแคลนคนเก่งเลยจริงๆ
มองโกเลียในยังเป็นสถานที่ๆรับสิ่งที่แลนดิ้งตกลงมาจากอวกาศจากภารกิจต่างๆ เช่น หินที่มาจากดวงจันทร์ เนื่องจากมันเป็นเขตปกครองที่มีพื้นที่กว้างใหญ่ ง่ายต่อการระบุจุดลง มีท้องฟ้าโปร่ง มีมลพิษน้อย อีกทั้งยังมีคนน้อย จึงเรียกได้ว่าเหมาะสมที่สุดเลย
ถนนของกิน
หลังจากชมพิพิธภัณฑ์เป็นที่เรียบร้อย ก็ถึงช่วงเย็นๆพอดี ท้องก็เริ่มหิว ผมจึงนั่งรถไฟฟ้าจากสถานีพิพิธภัณฑ์มองโกเลียใน (内蒙古博物院地铁站) มาลงยังสถานีโรงพยาบาลฟู่สู่ (附属医院地铁站) จากนั้นเดินเท้าอีกประมาณ 1 กิโลเมตรกว่าๆ มายังถนนของกินควนเซี่ยงจึ (宽巷子民族美食街)
ถนนของกินนี้ก็มีของอร่อยขายอยู่มากมายครับ มีชาวบ้านและนักท่องเที่ยวก็มารุมซื้อ อย่างผมลองซื้อขนมปังอะไรซักอย่างมา ก็อร่อยดี
ออกมาอีกหน่อยก็มีร้านอาหารอะไรซักอย่างที่อาคารของเขานั้นมีหน้าตาคล้ายกับมัสยิดเลย น่าจะเป็นร้านอาหารอิสลามนะครับ ซึ่งผมว่าก็คิดว่าดูแปลกตาดี แม้ผมจะชอบกินอาหารอิสลามที่จีนมาก แต่ผมไม่ได้เข้าไปใช้บริการครับ
วัดในเมือง
วัดต้าจ้าว(大召寺) เป็นวัดที่เก่าแก่ที่สุดในเมืองโฮฮอตที่ผมได้มีโอกาสแวะเข้ามาเยี่ยมเยียน
แถววัดมีรูปปั้นขนาดใหญ่ของอัลตาน ข่าน ที่เป็นข่านผู้นำของมองโกล กลุ่ม Tümed เป็นผู้ริเริ่มสร้างวัดนี้ และจากนั้นเมืองโฮฮอตก็เริ่มก่อตัวขึ้นโดยรอบออกไปอีกด้วย ก็คงถือได้ว่าเป็นผู้ก่อตั้งเมืองโฮฮอตนี้ด้วยเช่นกัน สุดยอดจริงๆนะครับ
โพสต์พาเที่ยวมองโกเลียใน ตอนที่ 1 ก็ต้องขอจบเท่านี้ ไม่งั้นจะยาวเกินไป ถ้ามีข้อแนะนำอย่างไร หรือพบข้อผิดพลาดตรงไหนก็ช่วยแสดงความคิดเห็นไว้ด้านล่างได้เลยนะครับ ยังไงก็อย่าลืมติดตามกันต่อในเที่ยวมองโกเลียใน ตอนที่ 2 นะครับทุกท่าน!
